Kazerne
Korps
Statistieken
Dienst 100
Duikers
Extra opdrachten
Preventie
Regio
Wagenpark
Materieel
Foto's
Sport
Activiteiten
Historiek
18 Jaar vrouwen
25 Jaar ambulance
55 Jaar luchtladders
Overstromingsramp
Oorlog Deel 2
Bevrijding Deel 3
Humor
 
 
 18 JAAR NIEUWPOORTSE BRANDWEERVROUWEN

In 1985 werden de eerste drie vrouwen opgenomen in het Nieuwpoortse brandweerkorps. Dit was voor West-Vlaanderen een primeur. Nu nog bestaan heel wat korpsen uit enkel brandweermannen. Vandaar dat de Nieuwpoortse brandweervrouwen niet meer verwonderd zijn wanneer de toeristen het hebben over ‘die pompier met zijn lange haar’.


Het was toenmalig brandweerbevelhebber Victor David die tegen de zin van ex-burgemeester Mommerency in bleef aandringen op het opnemen van vrouwen in het korps. In 1985 traden Margriet Deman, Martine Gunst en Rita Dewulf als eersten toe. Zij volgden de cursus voor brandwacht aan de Westvlaamse Brandweerschool. Vijftien jaar later zijn Martine Gunst  en Margriet Deman nog steeds actief in het korps.


Vandaag telt het Nieuwpoortse korps acht dames: Gunst Martien , Margriet Deman, Vankemmelbeke Christine, Blieck Mieke, Vandenbussche Dorine, Denie Dea, Els Vanoverberghe en Blontrock Isabelle. Zij krijgen dezelfde taken als hun 56 mannelijke collega’s: brandbestrijding, verkeersongevallen, stormschade, wespenverdelging, enz.


De acht vrouwen vormen geen aparte sectie, maar maken deel uit van gemengde secties. « Om koffie te komen drinken, zijn we niet tot de brandweer toegetreden », zeggen ze. « We deden het om mensen te helpen. Wie schrik heeft om een gelakte vingernagel te breken, blijft best thuis. Toetreden is een kwestie van willen en inzet », verduidelijken ze eenparig.


Volgens de dames is het grote voordeel van een gemengd korps dat vrouwelijke hulpverleners beter vrouwelijke slachtoffers hunnen helpen. ”Vrouwen spreken anders tegen elkaar dan mannen tegen vrouwen“. Vooral in bepaalde emotionele momenten is dat van belang. In de opvang en begeleiding van de slachtoffers is een grote taak weggelegd Voor de vrouwelijke hulpverleners. Het gebeurt dan ook wel eens dat een vrouwelijk slachtoffer achteraf telefoneert om haar tevredenheid uit te drukken dat er bij de hulpdiensten een vrouw was.


De acht vrouwen hebben het in het Nieuwpoortse korps volledig naar hun zin. Ze voelen zich als vrouw aanvaard. Als hun pieper aanslaat, voelen ze een aangename spanning «om er in te vliegen en te kunnen helpen ». ze houden allen van actie. Wanneer ze «van week » zijn, willen ze dat er iets gebeurd. Ze organiseren hun weekpatroon zodanig dat ze in die week geen boodschappen moeten doen, geen familiebezoeken moeten afleggen en zo weinig mogelijk de omgeving van de kazerne moeten verlaten. Na een interventie vinden ze het wel nodig om, net als hun mannelijke collega, eventjes in de kantine uit te blazen om de emoties te kunnen verwerken. «  Tenslotte mag je je niks aantrekken van het onheil en er niet bij stilstaan. Wat niet wil zeggen dat het onze koude kleren niet raakt. Vooral bij ongevallen met kinderen, en in hopeloze gevallen wanneer de ouders in shocktoestand verkeren, moeten we wel eens op onze tanden bijten. »



 
 
 
   

 

 

Concept & Design - XenaNet.Com